„Landrecht zna trzy rodzaje kary pozbawienia wolności, mianowicie więzienie, twierdzę oraz dom kary i poprawy (Zuchthaus). Kara w twierdzy dzieliła się na areszt w twierdzy i roboty w twierdzy. Podczas gdy roboty w twierdzy uchodziły powszechnie za karę hańbiącą, to areszt w twierdzy nie naruszał czci skazanego na tę karę i dlatego na karę aresztu w twierdzy skazywano osoby wyższych klas. Różnica między wspomnianymi trzema rodzajami kary pozbawienia wolności nie jest w Landrechcie ściśle ustalona. W zasadzie na podstawie przepisów przyjąć można, że najłagodniejszym rodzajem kary pozbawienia wolności było więzienie. Landrecht często pozostawia sędziemu swobodę w wyborze rodzaju kary pozbawienia wolności. Kara pozbawienia wolności mogła być albo czasowa, albo dożywotnia.
Jako cel kary pojawia się z końcem XVIII w. obok odstraszenia (prewencja generalna) również dążenie do poprawy przestępcy, a jeśli tego nie da się osiągnąć — uczynienia go nieszkodliwym dla współobywateli.
5. PROCES CYWILNY
Proces rzymskokanoniczny. Postępowanie oparte na zasadach procesu rzymskokanonicznego, które wykształciło się w Sądzie Kameralnym, stało się wzorem dla sądów w
znacznej liczbie terytoriów. Postępowanie to, oparte na zasadzie wolnej rozprawy stron (Verhandlungsrnaxime), było pisemne i przyznawano w nim dużą rolę zastępcom stron. Postępowanie to było powolne, rozwlekłe i nastręczało wiele sposobności do szykan.“(12)